Milanka
Hâlâ onun utangaç bakışını hatırlıyorum
ve gülümsemesiyle kalbimi esir aldığını
ilk karşılaşmamızda,
sadece kendi adını söylediğinde:
“Milanka.”
Yeniden karşılaşma ve beceriksiz bir oyunculuk:
“Ah, nereden çıktın? Seni görmedim.”
Benim gülümsemem, onun yere eğik bakışları,
utandığına dair sessiz bir itiraf.
Kaç kez olduğunu artık hatırlamıyorum
cehennem gibi sıcak bir günde,
onun ıssız sokağından geçiyordum,
sadece onunla “tesadüfen” karşılaşmak için.
Onun şaşkınlığı, benimse oyunculuğum,
üçüncü karşılaşma ve bir randevu daveti,
saf bir masumiyet saçmasına rağmen,
her hareketi bir flört gibiydi.
Uzun bir yürüyüş, bir çocuk gibi heyecan,
ancak vedalaşırken çalınmış bir öpücük,
boynuma dolanan kolları bir onay gibi,
o zaman bu hırsız şanslıydı.
Zera Princ
